Zanjan Tourism

VISIT ZANJAN ; GO IRAN

VISIT ZANJAN ; GO IRAN

Zanjan Tourism

هدف این رسانه گسترش اطلاع رسانی و آموزش گردشگری است. بازنشر مطالب لزوما به معنای تائید محتوای آن نیست.
گردشگری روستایی و اکوتوریسم در اولویت فعالیت قرار دارد.
شماره ثبت در سایت ساماندهی: 1-3-64-56-695660-1-1
© Copyright 2018, All Rights Reserved

طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات
  • ۱۳ آبان ۹۷، ۱۵:۱۷ - لیلی
    عالی
پیوندها

۵۸۹ مطلب با موضوع «اخبار گردشگری» ثبت شده است

سروش پرهامی؛ مدیر خانه سنتی پرهامی

اگر به گردشگری علاقه دارید و بخواهید کسب و کار خودتان را داشته باشید و یا به اصطلاح سرمایه گذاری کنید، هر ارگانی نگاه خودش را به شما دارد.
بعضی ها نگاه درآمدی دارند و تمام کسری بودجه سازمانشان را گویا سرمایه گذاری های حوزه گردشگری باید جبران کنند. برخی نگاه حفاطتی دارند یا بهتر بگوییم اینطور نشان می دهند. عده ای دغدغه های امنیتی دارند و برخی گمان می کنند شما قشر ضعیف جامعه را در نظر نمی گیرید و با له کردن آن ها به جایگاهی رسیده اید. انجمن های مختلف شاید به شما برچسب های مختلفی بزنند. آن ها هم دغدغه های زیست محیطی، جامعه شناسی، معماری، میراثی و… دارند.

قطعاً این مهم است که به شما با یک تصور اشتباه نگاه نشود، اما مهم تر از آن، دیدی است که شما نسبت به کار خودتان و مسیر آینده دارید.
سرمایه گذاری در بخش اقامت در بافت قدیم را تصور کنید، اگر به شما گفته باشند با وامی صد میلیون تومانی یک خانه قدیمی را مرمت می کنید و پس از مدت کوتاهی جیبتان پر از دلار و یورو شده و سرمایه شما نیز یکی دو ساله چندین برابر می شود، به زودی شوکه خواهید شد.

هدف دوستان دولتی از این تشویق ها و واداشتن دهیاری ها به تبلیغات برای جذب سرمایه گذار، از بین بردن محرومیت و بیکاری و توریستی شدن مقصدها است، اما اعطای مجوز و تزریق وام فقط یکی از ابزارهاست و اگر آگاهانه انجام نشود، فقط اثرات غیر قابل بازگشت دارد.

تأمین مالی ناکافی، مرمت نیمه کاره و بدهکاری بیشتر را سبب می شود و دادن مجوز به بنایی نامناسب در محلی نادرست هیچ کمکی به اقتصاد نمی کند. بطور مثال هنگامی که به روستایی یکباره 35 مجوز اقامتگاه بومگردی داده می شود، فقط منجر به تکه تکه شدن زمین های کشاورزی خواهد شد و در آخر نه کشاورزی داریم و نه گردشگری.
در ادامه به مسائلی که شما را غافلگیر می کند و مواردی را که باید در نظر بگیرید اشاره می کنیم.

1- زیرساخت:
خانه شما به سیستم فاضلاب وصل نیست. علاوه بر ایجاد فجایع زیست محیطی و آسیبی که به سفره های آب زیرزمینی خواهد زد، این یعنی آسیب به خانه شما در بلند مدت و حتی میان مدت. خانه ای که قبلاً دو یا سه خانواده را پذیرا بوده، ممکن است حالا میزبان بیش از صد نفر در روز باشد و قطعاً در تأمین آب، دفع فاضلاب، تأمین برق، گاز و حتی تلفن در بافتی که قادر به تأمین و سرویس دهی به مشترکان حال حاضر خود (کاربری مسکونی) نیست، دچار مشکل خواهد شد.
شما به عنوان سرمایه گذار قطعاً قادر به حل این مشکلات نیستید و مدیریت یکپارچه بخش های مختلفی را می طلبد. حرف از حمایت از سرمایه گذار میزنیم و آن وقت راهکاری تا این حد ساده که (نماینده تمام ارگان هایی مثل آب، برق، گاز، آتش نشانی، اماکن، بهداشت را دور یک میز جمع کنیم) را نمی توانیم عملی کنیم.

2- راه دسترسی:
هرقدر هم که عمارت شما معماری بی نظیری داشته باشد، مسیر دسترسی به آن مهم است و بخشی از تجربه میهمان شما را تشکیل خواهد داد. و این یعنی به غیر از درون ، بیرون هم باید حس خوب را انتقال دهد. نه خیلی از جاده فاصله داشته باشد، نه چسبیده به خیابان باشد و سر و صدا، میهمانان شما رو آزار دهد.

3- من با یک خانه دویست متری شروع کردم. متوجه نبودم که به عنوان یک اقامتگاه باید نیازهای متنوعی را پاسخ بدهم و این یعنی کمبود فضا. مطابق با کاربری که در ذهنتان دارید، مساحت خانه ای رو که می خواهید بخرید تعیین کنید.
خانه مسافر، هاستل، بومگردی، اقامتگاه سنتی، هتل سنتی، زائر سرا، بوتیک هتل؛ تمام این واژه ها و کاربری ها در بافت قدیم شهر و روستا ممکن است. اما اینکه شما در کجا قصد فعالیت دارید، حجم سرمایه گذاری، و علاقه شما تعیین کننده خواهد بود.
توجه کنید که مسیر و فضاهای اطرافتان هم قابل تملک باشد تا در روند توسعه دچار مشکل نشوید.
بطور مثال اگر به عقب برگردم حتما با کمتر از 500 متر (با توجه به اهدافم) شروع نمی کردم. اگر پس از پروژه به این فکر بیفتید، شاید مانند من با سه برابر قیمت مجبور به تملک بشوید.

توصیه می کنم بخصوص اگر در روستا، بین عشایر و در قالب بومگردی و اکولوژ علاقه به فعالیت دارید، به بومی بودن، به ریشه محلی داشتن و یا درگیر کردن مردم بومی توجه ویژه ای داشته باشید.

4- سرویس:
آیا آمادگی ارائه خدمت در بلند مدت را داریم؟!
صنعت گردشگری بر خلاف تصوری که از آن وجود دارد، همیشه زود بازده نیست. اعتماد به کسب و کار شما بسیار تدریجی رخ خواهد داد. شاید پس از چندین سال خدمت و دهان به دهان چرخیدن نام شما، برندتان جا بیفتد. حتی در سال 2018 هم مهم ترین و کارآمدترین راه بازاریابی «دهان به دهان» است.
اگر رسانه های اجتماعی هم کار آمد هستند به دلیل همین حس دهان به دهان بودنشان است.

5- اهلیت داشتن به صنعت گردشگری:
اهلیت قابل تزریق آنی نیست. گذراندن دوره های بومگردی یک یا دو روزه و یا عضو سامانه و اپلیکیشن و سایت های رزرواسیون شدن و یا داشتن طرح توجیهی و استراتژیک که دوستانی در درون و بیرون سازمان ها شما را به آن سوق می دهند بسیار کم تاثیر است و در بهترین حالت شما را به یک «مقلد» تبدیل خواهد کرد؛ زمانی که خودتان به پیچ و خم این صنعت آشنا نیستید.
اگر چه تجربه کار در صنعت گردشگری بسیار به شما، بخصوص در بحران ها کمک خواهد کرد، اما گردشگری دانش است.
اگر فرصت تحصیلات آکادمیک را نداشتید، در دوره های کوتاه مدت گردشگری شرکت کنید. دوره راهنمای گردشگری می تواند شما را با اجزای مختلف صنعت گردشگری مثل حمل و نقل، توراپراتورها، اقامت، جاذبه ها و… آشنا کند. درست بعد از پیداکردن اهلیت است که توسعه درست اتفاق می افتد.
توسعه روندی از بالا به پایین و دستوری نیست.

چند وقت پیش با یک سرمایه گذار خانه های سنتی صحبت می کردم؛ در آخر به این نتیجه رسیدیم که اقامتگاه داشتن یک شغل نیست، یک سبک زندگی است. باید از معاشرت با دیگران لذت ببرید. هم خودتان در جزء به جزء کارها حضور داشته باشید و به اصطلاح بالای سر کار باشید و هم مرتب سفر کنید تا از روندهای بازار مطلع باشید.
تحمل کار در صنعتی را داشته باشید که تعطیلی و نصف شب را متوجه نمی شود.
بیست و چهار ساعته، هفت روز هفته، دوازده ماه سال و سیصد و شصت و پنج روز…

منبع: رسانه راه بلد

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ آبان ۹۷ ، ۲۲:۲۶
حسین خمسه ای

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۷ ، ۰۰:۴۳
حسین خمسه ای

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۷ ، ۰۰:۴۱
حسین خمسه ای

مژده پورزکی: صنعت گردشگری، صنعتی خدمات‌محور است و بخش مهمی از این خدمات به نیروی انسانی از جمله راهنمایان گردشگری برمی‌گردد. طبیعی است اگر مشکلات خرد و کلان عناصر سازنده این صنعت در کوتاه‌مدت با یک برنامه‌ریزی درست برطرف شود، شاهد اثربخشی این صنعت در سطح ملی خواهیم بود.

در چنین شرایطی راهنمایان گردشگری با مشکلاتی روبه‌رو هستند و به نظر می‌رسد بدون توجه کافی و برنامه‌های دولت و حتی بخش‌خصوصی با سختی به این کار ادامه می‌دهند. راهنمایان گردشگری از امنیت شغلی خوبی برخوردار نیستند، درآمدی کافی ندارند و حتی آموزش‌های لازم را نمی‌بینند. با وجود این تعداد علاقه‌مندان به این شغل رو به افزایش است و برخی نهادهایی که متخصص امر گردشگری نیستند، به آموزش راهنمایان مشغول شده‌اند. در این باره اویس کیانی، رئیس هیات‌مدیره کانون راهنمایان گردشگری کشور درباره نقش راهنمایان گردشگری در صنعت گردشگری به «گسترش‌تجارت» پاسخ داد. شرح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید.

راهنمایان گردشگری در صنعت گردشگری چه جایگاه و نقشی دارند؟ 
راهنمایان گردشگری تنها عنصر مانای گردشگری پیش، هنگام و پس از سفر هستند چراکه خدماتی که راهنمای گردشگری با عنوان محصول خاطره به مسافر داخلی و خارجی القا و عرضه می‌کند، تاثیری شگرف و مستقیم، نه تنها در بازگشت سرمایه این صنعت خواهد داشت، بلکه به‌طور غیرمستقیم نیز این فرآیند و چرخه را برای سایر عناصر فعال نگه می‌دارد. 
خاطره‌ای که یک راهنمای گردشگری محلی، داخلی یا بین‌المللی در ذهن مسافر بر جا می‌گذارد، محصول نهایی راهنمایان گردشگری است و همه عناصر این چرخه، وابسته آن هستند. هر قدر قدرت نفوذ و تاثیر راهنمای گردشگری در زندگی لحظه‌ای و مدت سفر مسافر با چاشنی فرهنگ بومی بیشتری باشد، قطع به یقین، آن راهنما جایگاه والایی در این صنعت خواهد داشت.

با این اوصاف باید پرسید که برای ایجاد رضایت و انگیزه بخشی در این گروه از نیروی انسانی تاثیرگذار چه کارهایی انجام شده است؟ 
راهنمایان گردشگری مشکلات زیادی دارند و دغدغه‌های شغلی آنها مورد توجه قرار نمی‌گیرد. اجازه بدهید مشکلات راهنمایان گردشگری را به ۳دسته«امنیت شغلی»، «آموزش» و «امور اقتصادی» تقسیم کنیم. 
درباره امنیت شغلی راهنمایان باید گفت که راهنمایان گردشگری دارای مشکلات اولیه شغلی هستند. به‌عنوان نمونه، از بیمه تامین‌اجتماعی و بازنشستگی بهره‌مند نیستند. به‌عبارتی وقتی کسی وارد این شغل می‌شود آگاهانه یا ناآگاهانه این را می‌پذیرد که بدون بیمه و استخدام زیرنظر کارفرما فعالیت کند. 
تعداد اندکی از جمع عظیم راهنمایان گردشگری در استخدام برخی شرکت‌ها هستند و سایر راهنمایان به‌طور آزاد با چند کارفرما یا گاه به شکل خود اشتغالی به این شغل و توسعه آن می‌پردازند. این موضوع از دیرباز مطرح بوده و یکی از اصلی‌ترین مطالبه ما از دولت بوده هر چند برای حل ریشه ای آن، فعالیت‌های بسیاری انجام دادیم و به آن ادامه خواهیم داد.
پیچیدگی‌های گاه قانونی یا برخی مدیریت‌های سلیقه‌ای باعث می‌شود این موضوع در کوتاه‌مدت محقق نشود اما با توجه به تعاملی که ایجاد شده امیدواریم با یاری سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری و تامین اجتماعی این مهم به‌زودی محقق شود.

به موضوع آموزش اشاره کردید. بسیاری از کارشناسان از آموزش‌های ناکافی راهنمایان گردشگری گلایه‌مند هستند. شما وضعیت آموزش راهنمایان گردشگری را چگونه می‌بینید؟
در بحث بررسی مشکلات آموزشی راهنمایان با دو موضوع موازی‌کاری آموزشی و مطابقت نداشتن مطالب تئوری و عملی روبه‌رو هستیم. باید این نکته را در نظر داشت که به نظر می‌رسد نظام آموزشی راهنمایان، نیازمند بازنگری جدی است و این امر مهم باید در کوتاه‌مدت عملیاتی شود. 
در حوزه موازی‌کاری آموزشی شاهد این هستیم که وزارت ورزش و جوانان به تربیت راهنمایان گردشگری ورزشی مشغول است که این اقدام با توجه به قوانین ایرانگردی و جهانگردی مصوب مجلس شورای اسلامی خلاف قانون است. این موضوع باعث شده راهنمایان و صنعت گردشگری دچار مشکلات گوناگونی در استان‌های مختلف شوند. 
آنچه می‌گویم به معنای ممانعت از ورود متخصصان ورزشی به حوزه راهنمایان نیست. شغل راهنمای گردشگری نیازمند برخورداری از فنونی است و صلاحیت شاغلان در این حوزه باید تایید شود تا شخص مورد نظر بتواند از نظر اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی به عنوان راهنما در حوزه صنعت گردشگری تاثیرگذار باشد. این فرهنگ که هر کس از فعالان صنعت گردشگری با هر شاخه‌ای (سلامت، ورزش، تجاری و...) می‌تواند راهنمای گردشگری شود عارضه‌ای جامعه‌شناختی به‌وجود می‌آورد. 
اینکه گردشگری دغدغه کلان کشور است یک مسئله است و مسئله دیگر نحوه برخورد و مدیریت و برنامه‌ریزی برای آن است. به هیچ وجه نمی‌توانیم کسی را که تنها بلد است تا سر کوچه محل زندگی خود برنامه‌ریزی جابه‌جایی داشته باشد را فعال گردشگری بنامیم. بنابراین هر فرد از رشته‌های صنعت فرابخشی گردشگری باید با آموزش‌های اولیه و ثانویه تخصصی گردشگری آشنایی پیدا کند.
 راهنمایان گردشگری رسمی افرادی هستند که هزینه می‌کنند، زمان می‌گذارند و با هزاران مشکل و دغدغه پیش، هنگام و پس سفر روبه‌رو هستند. 
به‌طورقطع، اینکه افرادی ازسوی یک نهاد موازی متولی گردشگری وارد نظام گردشگری شوند و کارتی مشابه راهنمایان دریافت کنند، قابل‌قبول نیست. در واقع باید مشخص شود که آیا ما صنعت گردشگری را برای رشد کشور می‌خواهیم یا نمی‌خواهیم؟! اگر می‌خواهیم باید براساس اصول رایج بین‌المللی و نیاز چرخه فعلی گردشگری پیش برویم. مگر سازمان میراث‌فرهنگی به من راهنما می‌تواند کارت مربیگری فوتبال یا هر رشته ورزشی دیگری بدهد؟ مگر نه اینکه من راهنما ممکن است گردشگر ورزشی هم داشته باشم؟ بنابراین هر یک از نهادها باید تنها سهم آموزشی و حکومتی خود را در صنعت گردشگری بازی کنند. 
مدرسان ورزشی و فراگیران ورزشی با هر نوع تخصص قابل احترام هستند اما همان‌طور که من راهنما نمی‌توانم بدون کارت مربیگری به‌عنوان مربی وارد میدان ورزشی شوم، بدیهی است راهنمای گردشگری ورزشی نیز باید دارای کارت رسمی متولی گردشگری کشور باشد تا بتواند وارد میدان راهنمای تور شود.
 این مشکل در گام نخست به سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری بازمی‌گردد که در دولت پیش این اجازه را به وزارت ورزش هدیه کرد! اما در مدیریت پسین این موضوع لغو شد. با وجود این حالا دوباره شاهد چنین اتفاق‌هایی هستیم و حتی کار به‌جایی کشیده که گاهی شهرداران نیز بدون استعلام قبلی اقدام به دخالت در امر آموزشی راهنمایان می‌کنند.
به ضرس قاطع و به اعتقاد ما دوره آموزشی راهنمایان گردشگری باید طولانی‌تر شود. در برنامه‌ریزی‌های تحلیلی دقیق‌تر باید بدانیم که آینده راهنمایان فعلی چیست؟ این پرسش را این‌گونه هم می‌توان مطرح کرد که با آینده صنعت گردشگری که باید از سوی همین راهنمایان جوان نیز اداره شود، چه کنیم؟

به نظر می‌رسد تعداد افرادی که به راهنمایی گردشگری علاقه‌مند هستند، رو به افزایش است. ازسوی دیگر کارشناسان بر کمبود راهنمایان گردشگری تاکید دارند. آیا با وجود کیفیت کم آموزش‌ها باید بر افزایش نیروی انسانی در این حوزه تاکید کرد؟ 
سیاست ارتقای کمی فعالان گردشگری شاید در ظاهر سیاست درستی باشد اما تا زمانی که عامل توسعه که آموزش است تقویت و کیفی نشود در میان‌مدت این صنعت را دچار چالش‌های جدی خواهد کرد. این عارضه‌ای است که حالا با توجه به بیکاری راهنمایان و نپرداختن به آینده بازار گردشگری ایران روبه‌رو هستیم. 
ایجاد نکردن انگیزه شغلی و نداشتن آینده‌بینی ما را با بالا رفتن تقاضای بیش از حد نرم در این شغل روبه‌رو کرده و البته کیفیت آموزش در کشور را کاهش داده است. 
اگر از دیدگاه امنیتی، اقتصادی و اجتماعی به این موضوع بنگریم به‌طور قطع به ضرورت تجدیدنظر در حوزه آموزش راهنمایان گردشگری می‌رسیم. 
درباره معیشت و درآمد فعالان حوزه راهنمایی و گردشگری هم گفته می‌شود، درآمد آنها کافی نیست و شما نیز در دسته‌بندی‌هایی که از مشکلات راهنمایان گردشگری داشتید به موضوع اقتصاد اشاره کردید. در این‌باره توضیح بیشتری دهید. 
همین طور است. با توجه به تغییر و تحولات اقتصادی کشور و برخی مسائل امنیتی که به‌تازگی رخ داد به‌طور طبیعی گردشگری نیز در کشور به میزان قابل‌توجهی دچار نوسان عرضه و تقاضا شد. این مسئله نیز به حوزه راهنمایان آسیب زد. از کاهش سفرهای خروجی تا تغییر در ملیت‌های متقاضی سفر به ایران و کاهش قدرت تقاضای خدمات هم‌میهنان همگی باعث رکود شغلی در تنوع سفرهای محلی، داخلی و بین‌المللی راهنمایان گردشگری شد.

این شغل طبیعتا در هر استان فصلی است و هر فصل را با معیار فصل پرمسافر یا کم مسافر مقایسه می‌کنیم. بنابراین در صورتی که این شغل فصلی دچار نوسان‌های کلان یا خرد شود با توجه به اینکه تضمین شغلی، امنیت شغلی و پایداری آنچنانی نیز ندارد، این راهنمایان چه باید کنند؟ 
به نظر می‌رسد، نه تنها به اهداف و برنامه‌های اشتغالزایی در حوزه گردشگری نرسیدیم حالا با از دست رفتن و بیکار شدن شاغلان این حوزه روبه‌رو هستیم. راهنمایان گردشگری از لحظه ورودشان به این شغل تا لحظه خروج از این شغل به هر دلیلی دارای ارزش‌افزوده‌های محتوایی، علمی و تجربی هستند که باید به آنها بها بدهیم. هر یک از تجربه‌ها و دانسته‌های راهنمایان که روزآمد هستند می‌تواند گشایش بزرگی در بازار گردشگری ایجاد کند. اما باید منتظر بمانیم ببینیم چه موقع به این قشر جوان که از جوان‌ترین راهنمایان جهان هستند در سطح کلان مورد توجه ویژه قرار خواهند گرفت.

و سخن پایانی شما چیست؟ 
همه این عناوین اجمالی و رنگ و لعابش در هر یک از استان‌ها متفاوت است و دغدغه‌های هر یک از طیف راهنمایان استانی زیرمجموعه موضوع‌های یادشده قرار می‌گیرد که می‌توان به‌طورجزئی و تخصصی‌تر به هر یک پرداخت و راهکارهای پیشنهادی ارائه داد. 
از جمله اینکه تورهای غیرمجاز که بدون مجوزهای رسمی و با هدف ناآگاهانه تخریب محیط‌زیست و منابع طبیعی کشور راه افتاده است. مباحث تورهای بدون راهنمای ایرانی از جمله عمده‌ترین و اساسی‌ترین مشکلاتی است که خود می‌تواند باعث مشکلات کلانی شود. 
ناهمگونی مقررات و قوانین مرتبط با راهنمایان در برخی استان‌های کشور و دخالت‌های دولتی برخلاف اصل۴۴ قانون اصلی در حقوق شغلی و صنفی از سایر مشکلات خاص حوزه راهنمایان گردشگری است.
 با همه این تفاسیر و ارائه عناوین مشکلات، باید که راه را پیمود. چه خوب است که این تلاش و عشق این قشر و طیف فعال گردشگری را ارج نهیم و بیشتر پای دغدغه‌های آنها بنشینیم. 
سرمایه انسانی اصلی در حوزه گردشگری، همین راهنمایان گردشگری هستند که باید تقویت شوند تا فرداها تصدی‌گری‌های دولتی و غیردولتی گردشگری را با تجربه گران خود برعهده بگیرند. حال اینکه برای توصیف راهنمایان گردشگری از چه عبارتی می‌توان بهره برد، به‌جز اینکه آنها یک گنج و سرمایه بی‌همتا برای گردشگری هستند.

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۹۷ ، ۱۸:۳۶
حسین خمسه ای

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۵ آبان ۹۷ ، ۲۲:۴۳
حسین خمسه ای

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۴ آبان ۹۷ ، ۰۰:۱۹
حسین خمسه ای

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۴ آبان ۹۷ ، ۰۰:۱۳
حسین خمسه ای
روایت می کنند شهروندان ایرانی تا چهار دهه پیش با گذرنامه ای که حالا رتبه آن در مؤسسه های اعتبارسنجی ۹۲ از ۱۰۰ است، به اروپای غربی به جز سوییس و اتریش، ۳ کشور پیشرو آفریقایی و ۸ کشور مهم آسیایی امکان سفر بدون ویزا داشتند، اما آیا اعتبار یک گذرنامه تنها در «آزادی سفر» خلاصه می شود؟

شاخص تعیین گذرنامه قدرتمند و ضعیف در مؤسسه های اعتبارسنجی معمولا «آزادی سفر» است، بر همین اساس در آخرین گزارش مؤسسه «هنلی پاسپورت ایندکس» رتبه ایران با امکان دسترسی بدون ویزا به ۴۸ کشور، رتبه ۹۲ شده است.

باور عموم مردم هم به چنین شاخصی نزدیک است. برای همین انتظار می رفت با اجرای سیاست درهای باز و دیپلماسی لبخند در پنج سال گذشته، گذرنامه ایران قوی تر و دسترسی به کشورهای بیشتری برای سفر امکان پذیر شود.

این اتفاق در تعامل با کشورهایی چون ارمنستان، گرجستان، جمهوری آذربایجان و صربستان رخ داد؛ کشورهایی که البته برای اجرای رژیم لغو روادید تحت تاثیر تهدیدهای سیاسی و ناهنجاری های مهاجرتی، تردید زیادی نیز به خرج دادند و گاه عقب نشینی هایی داشتند که تازه ترین مورد آن در صربستان رخ داده است.

واضح است که اجرای «سیاست درهای باز» با یک توافق ساده دیپلماتیک به نتیجه نمی رسد و به پارامترهای زیادی وابسته است؛ از جمله رعایت قوانین مهاجرتی و هنجارها، در کنار ایجاد رابطه قابل اعتماد سیاسی و اقتصادی که حافظ منافع کشور میزبان نیز باشد و در ادامه به تخریب فرهنگ و بافت اجتماعی و حتی خانوادگی ساکنان آن منجر نشود.

وزارت خارجه در چند سال اخیر تقریبا در تمام دیدارهای بین المللی برای برقراری رژیم دو جانبه لغو رواید ابراز تمایل و اعلام آمادگی کرده اما شرایط حساس سیاسی کشورمان و از سوی دیگر پیشینه شهروندان برخی کشورها همچون ایران در مهاجرت های قانونی و غیرقانونی باعث شده کشورهایی که حتی زیرساخت آماده ای برای اجرای معافیت از ویزا دارند، محتاط و محافظه کارانه تر عمل کنند. نمونه بارز آن روسیه است که با وجود اعلام آمادگی دو طرف و امضای توافق نامه هایی در سطوح عالی مقامات، اما همچنان در اجرای آن از جانب دولت روسیه درنگ می شود.

در مقابل، کشورهایی هم بوده اند که با شناخت از فرهنگ و هویت شهروند ایرانی و البته بیشتر با اهداف جذب سرمایه، با وجود فشارهای سیاسی، در این مسیر همراه شده اند که شاید گرجستان مثال نزدیک تری به این جریان باشد.

مجتبی کریمی رییس اداره گذرنامه و روادید وزارت امور خارجه نیز با بیان این که پارامترهای زیادی در اعتباربخشی گذرنامه ایران دخیل است، گفت: مؤسسه های نظرسنجی از منظرهای مختلفی، اعتبار گذرنامه ها را ارزشیابی می کنند. بعضی معتقندند اعتبار پاسپورت به میزان سفر آزاد و بدون ویزا به کشورهای مختلف است. برخی کارایی گذرنامه را در تعداد سفر فرهیختگان، ورزشکاران و دانشجویان می دانند و به زعم شان پاسپورتی مقبولیت بیشتری دارد که صاحبان آن هنجارهای مختلف را در کشور میزبان رعایت کرده باشد.

کریمی با اشاره به مقبولیت گذرنامه ایرانی در برخی کشورهای اروپایی تحت تاثیر آمد و شد زیاد فرهیختگان، دانشجویان و ورزشکارانی که رتبه ها و مقام های بین المللی را کسب کرده اند، تاکید کرد: پارامترهای فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی زیادی در اعتباربخشی گذرنامه یا ملیت ایرانی اثر دارد و درست نیست یک جانبه همانند مؤسسه های نظرسنجی، تنها با درنظر گرفتن تعداد کشورهایی که امکان سفر بدون ویزا را برای یک ملیت را فراهم کرده اند، با این موضوع برخورد شود؛ چراکه در سال های اخیر به تعداد کشورهای لغو ویزا شده برای اتباع ایرانی، اضافه شده اما رتبه ایران همچنان در فهرست های جهانی اعتبار گذرنامه تغییری نکرده است.

« دنیای سفر » این نوشته را از « ایسنا » آورده است.

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۷ مهر ۹۷ ، ۲۱:۴۵
حسین خمسه ای

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ مهر ۹۷ ، ۲۳:۳۸
حسین خمسه ای

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ مهر ۹۷ ، ۰۰:۰۰
حسین خمسه ای