Zanjan Tourism

VISIT ZANJAN ; GO IRAN

VISIT ZANJAN ; GO IRAN

Zanjan Tourism

هدف این رسانه گسترش اطلاع رسانی و آموزش گردشگری است. بازنشر مطالب لزوما به معنای تائید محتوای آن نیست.
گردشگری روستایی و اکوتوریسم در اولویت فعالیت قرار دارد.
شماره ثبت در سایت ساماندهی: 1-3-64-56-695660-1-1
© Copyright 2018, All Rights Reserved

طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات
  • ۲۹ مرداد ۹۷، ۱۲:۲۰ - موزیلاگ ..
    تشکر (:
پیوندها

ثروت‌آفرینی مسوولانه با بوم‌گردی به سبک کامبوج

چهارشنبه, ۱۰ مرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۱۳ ق.ظ

دنیای اقتصاد : در پرداختن به حوزه گردشگری، نباید اسیر اعداد شد. نمی‌توان تاثیر افراد را فراموش کرد، زیرا یکایک آنها قلب تپنده گردشگری هستند. سازمان بین‌المللی گردشگری در کتابی با عنوان «داستان‌های گردشگری: داستان من، جامعه من، آینده ما» سرگذشت کسانی را روایت می‌کند که برای توسعه گردشگری و ایجاد تغییری مثبت در اجتماع پیرامون خود کوشیده‌ و لحظات به‌یاد ماندنی برای گردشگران ساخته‌اند. این کتاب، بازتاب تکاپوی افرادی است که ظرفیت‌های جوامع خود را خلاقانه بارور ساخته‌ و تاریخ و سنت‌های سرزمین‌شان را احیا کرده‌اند تا از آنها سنگ‌بنایی برای آینده‌ بسازند. ۲۸ روایت از سراسر جهان در این کتاب گنجانده شده است. گروه اقتصاد بین‌الملل روزنامه «دنیای‌اقتصاد» هر هفته، یکی از آنها را با شما به اشتراک می‌گذارد. این مطلب آخرین مطلب از سری «داستان‌های توریسم» است.

نام من سوخم کوهان است و این داستان من است. هنگامی که متولد شدم والدینم نام سوخم را برایم برگزیدند. معنای این نام در زبان ما «امید» است. این نام همیشه اسباب شگفتی بود؛ چراکه در دوران کودکی من هیچ امیدی وجود نداشت. گروه خمرهای سرخ، خانه ما را ویران کرده بودند؛ ما غذایی برای خوردن نداشتیم؛ زمینی برای کشت و کار نداشتیم؛ پول نداشتیم؛ مدرسهنداشتیم و حتی پزشک هم نداشتیم. مدتی بعد پدرم شغلی به عنوان چوب‌بر در حوالی «چی‌فات» یافت. چی‌فات روستایی است که در دامنه کوهستان‌های کارداموم واقع شده است. اغلب با پدرم به جنگل می‌رفتم تا صمغ درختان را جمع کنیم و در روستا بفروشیم. گاهی هم به کمک تله‌هایی که در جنگل می‌گذاشتیم، چند حیوان شکار می‌کردیم. در همان زمان بود که با جنگل مأنوس شدم و درباره آن آموختم. در آن زمان افراد زیادی از طریق جنگل امرار معاش می‌کردند، اما پدر من از بقیه ماهرتر بود و هرچه می‌دانست به من هم یاد می‌داد؛ نام درختان و حیوانات و پرندگان و ارواح جنگل.

اولین‌باری که یک فیل دیدم از ترس گریه کردم. فیل قوی‌ترین و خطرناک‌ترین حیوان جنگل است. پدرم کلاهش را روی سر من گذاشت و گفت: «این کلاه را روی سرت بگذار. این کلاه جادویی است و اگر ساکت و بی‌حرکت بمانی فیل‌ها تو را نمی‌بینند.» من در ۱۰ سالگی می‌دانستم که گوزن‌ها در طول فصل خشک در کجا آب می‌نوشند و جغدها در اوقات بارانی کجا می‌خوابند. معنای صداهای بابون‌ها را می‌دانستم و راه و رسم احترام به «نیاک‌تا» روح نگهبان جنگل را نیز یاد گرفته بودم. پدرم هیچ‌گاه از فیل‌ها یا ببرها یا مارها نمی‌ترسید، اما از نیاک‌تا می‌ترسید. می‌گفت: هیچ‌وقت نیاک‌تا را عصبانی نکن، او قدرتمند است و تو را بیمار می‌کند و می‌کشد. پدرم می‌گفت: «جنگل و همه موجودات آن از آنِ نیاک‌تا هستند. ما تنها می‌توانیم به اندازه نیاز خودمان از آنها استفاده کنیم. اگر بیش از نیاز خودمان چیزی برداریم، موجب خشم نیاک‌تا می‌شویم.»

جمع‌آوری میوه‌ها و صمغ درختان به زحمت کفاف زندگی ما را می‌داد و به سختی روزها و سال‌ها را می‌گذراندیم. با تمام‌شدن جنگراه‌ها ساخته شدند اما راه‌ها به‌جای آنکه زندگی ما را آسان کنند، مشکلات بیشتری پدید آوردند. الوارسازها به منطقه ما راه یافتند و چوب‌های جنگل را خریدند. مردم حیوانات را می‌گرفتند تا در پایتخت یا در کشورهای خارجی برای فروش عرضه کنند. همه بیش از نیازشان از جنگل برداشت می‌کردند. تمامی درختان صمغ‌دار را به خاطر چوبشان بریدند. ببرها و فیل‌ها شکار شدند و حیوانات انگشت‌شمار شدند. جنگلی که از جنگ جان به‌در برد، نتوانست در زمان صلح دوام بیاورد.

یک روز، زمانی که داشتم تله‌هایم را در جنگل بررسی می‌کردم، سربازها از راه رسیدند و مرا دستگیر کردند و به دیدن یک خارجی بردند. او از من پرسید چرا حیوانات را شکار می‌کنم؟ من توضیح دادم که در دهکده ما شغلی وجود ندارد و من برای تامین خانواده‌ام ناچارم شکار کنم.  یک ماه بعد کدخدای ده، من و دوستانم را فراخواند و دوباره همان فرد خارجی را دیدم. در آن‌جا فهمیدم که او «سوانا» نام دارد و رهبر جمعیت همبستگی با حیوانات است. سوانا گفت به ما کار می‌دهد تا دیگر به جنگل نرویم. بنا شد ما به یک اجتماع بوم‌گردی تبدیل شویم. خیلی‌ها باور نمی‌کردند کسی بخواهد به دیدن این منطقه بیاید. اما معلوم شد حق با سوانا بود. من رهبر گروه نگهبانان جنگل شدم. دیگر تله‌ نمی‌گذاشتم، بلکه تله‌ها را جمع‌آوری می‌کردم.

حالا شمار گردشگرانی که به چی‌فات می‌آیند هر سال افزایش یافته است. آنها از کوهستان‌ها، چشمه‌ها، جنگل‌ها و حیات‌وحش اینجا لذت می‌برند. تمامی ۲۵۰ خانوار ساکن اینجا حالا از راه گردشگری روزگار می‌گذرانند. دیگر ناگزیر نیستیم برای شکار به جنگل برویم. من دیگر از نیاک‌تا نمی‌ترسم. با او هم‌پیمان شده‌ام تا جنگل را حفظ کنم. البته هنوز هم از فیل‌ها می‌ترسم اما حالا آینده من روشن است. فرزندانم سالم هستند و به مدرسه می‌روند. می‌توانم از والدینم نگهداری کنم. زندگی آسان نیست، اما فکر می‌کنم والدینم نام خوبی برایم انتخاب کردند.

گردشگری کامبوج

تاریخ کشور کامبوج بر کسی پوشیده نیست. مردم کامبوج مدت‌ها درگیر جنگ و بلایای دیگر بودند. حالا این کشور به نماد تحول و فرصت‌سازی تبدیل شده است. گردشگری یکی از مهم‌ترین بخش‌های اقتصاد کامبوج است. گردشگری سبب شده مردم کامبوج به هویت و باورهای خود و محل زندگی‌شان مباهات کنند؛ شیوه زندگی امروزشان را قدر بدانند و برای آینده‌ای سرشار از صلح و رفاه بکوشند.

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۷/۰۵/۱۰
حسین خمسه ای

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">